Kısa Öykü Başlıkları ( Denemeler)

BİR

... İçeri girip bir  masaya çöktük.Önemli bir iş görüşmesi yapacaktık hatta ve biliyordum ki şehrin en güzel  meyhanesinde değildim. Şu an hatta hiç hatırlamıyorum . Beyaz görünümlü  masaların üstü gecenin karanlığına naz edercesine siyah bir kir tortusu ile örtülmüştü, o bilenlerin çok iyi duyumsayacağı  kesif meyhane kokusu her yeri ve tüm benliğimizi kaplıyordu   ... Bir süre sonra  çalan müziğe ister istemez odaklanmak zorunda kalmıştım .Hiç işim olmasa da geçmişten aşina olduğum bir Zeki Müren şarkısıydı bu . Hatta bir an ispirtolu rakının - garson gelip şişenin içine peçete sokup yakıp ispirtoyu uçurmuştu -  etkisiyle belki O bile sandım .   Başımı kaldırdım ve onu gördüm , neyse ki Zeki Müren değildi ...  Sonra öğrendim ki Ankara'nın bu  salaş sokak arası meyhanesinde çalan bir piyanist şantörmüş. Onbiryıl polislik yaptıktan sonra teşkilatın büyük uğraşlarıyla (!) meslekten atılmış  eşcinsel bir şarkıcıymış ...

İKİ

Birkaç tane sinemamız vardı , ama  babam diğerlerini es geçer ayın ilk günü   bunun kapısının önünde hiç ihtiyacı olmadığı halde sandalyesini çeker  otururdu. Çünkü o gün  memurların baş şehrinde maaşlarını alıp en önemli sosyal aktiviteleri olan sinemaya geldikleri en yoğun gündü . Baktığı  kaç bilet satıldığı ya da kaç kişi girdiği değildi filme , hatta ne kadar ilgi çektiği değildi ,  sizin bildiğiniz anlamda derdi ne bilet, ne para, ne de seyirci sayısıydı . Tek derdi vardı , o gün, o sinemanın önündeki  otobüs durağı ve sinema kalabalığının keşmekeşinden faydalanma peşinde olan  yankesicilerin eylemlerine engel olmak .  Ne mi yapardı ? Hiç birşey . Sadece ora da sandalyesinde oturur,  öylece insanlara bakardı  ...

Belki çok kimse onun orada niçin oturduğunu bilmezdi  , birileri hariç ; yankesiciler ... Çünkü o şehrin  nesli tükenmekte olan  mahalle  kabadayılarının en sonuncusuydu ..

ÜÇ

Her çocuk gibi  biz de  sokakta oynardık boş kaldıkça . En mutlu anların çoşkusu ve mutluluğu ile  ... Kimse rahatsız olmaz dı  , babam hariç .  Bir gün şöyle  demişti : "  Ulan ben sokağa çıkacağım saatlerde  yok olun bu sokaktan ki hasımlarım benimle hesaplaşma şansı bulabilsin  "  !

DÖRT

... O Anadolu kasabasında  gördüğüm ve asla unutamadığım şey  cuma namazından çıkan insanların giyim kuşamlarıydı .  O dönemde çalıştığım firma , yaptğım işe ve büyük şehir yetişkini olan benim için anlaşılmaz bir şaşkınlıktı bu  Anadolunun ücra ve unutulmuş kasabasında ki manzara . Kravatlı, ceketli ,  en yeni ve özenli kıyafetlerini giymiş , çağdaş modern ve tertemiz pırıl pırıl giysileri içinde ki bu adamlar.  Gören bu adamlar nereden geliyor ya da nereye gidiyor diyebilir, kasabanın ve ülkenin belkide en önemli etkinliğine gidiyor olabileceklerini düşünürdü . Oysa ki onlar sadece cuma namazındandan çıkıyorlardı .  Oturup  uzun uzun onları izledim meydandan ve sokaklardan tek tek dağılıp kayboluncaya kadar her birini ... Şimdi bu yaşlı gözlerimle geriye dönüp baktığımda  ne  o kasabanın adını  ne de  tarihi hatırlamıyorum , ama her birini tek tek anımsıyorum şu an tesadüfen karşıma çıkan cami kapısından çıkanlara bakarken ! 

BEŞ

" Kaçkarların ve  Karadenizin ruhu   için tüm ömrünce savaştı , sonunda vazgeçilmez son olarak bedeni ona dur dedi . Ama bir anıt dikti dostları onun için dağın en derinliklerinde Kaçkarın taşlarından  kimsenin bilmediği bu yere  . Ve her yıl  o günü  toplaşıp  gittiler o anıt mezarın başına ve suladılar o taşları  yetmişlik rakıyla,  anısına ...

ALTI

Sinemamız var ya , eh hem de  baş şehrinde ülkenin . Sahibi baba da türünün son örneği şehir kabadayılarından. Tabii ki  dönemin önemli  simaları ile de ahbaplık ettiğini biliyoruz, yedikleri içtikleri ayrı gitmezcesine .  Yılmaz Güney'de  bunlardan biri . Bir akşam çok kızgın , gergin  ve  sinirli geliyor eve , hepimiz çil yavrusu gibi dağılıyoruz kapalı kaplılar ardına , merak içinde kulağımız kirişte .  Anam soruyor çekine çekine  " Ne bu halinin " diye ? Durup derin bir nefes çekiyor cigarasından şehrin tüm karanlığını yutmak istercesine içine  ve "Yılmaz la barbut attık ve ben kazandım"  diyor . Anam şaşkın , "İyi de kazandıysa ne bul hal ? "  diye .  "  Ulan adam millet derdinde , ülke derdinde , bense lümpen bir adam, yalnızca kendi derdim de , nasıl olurda  ben kazanırım böyle bir adama karşı ! " ...

Rakı masası kardeşliği  notları ... 

Belki devam eder kimbilir ...

(Mesela :   Yedi : Kar Küreme Makineli  Adam ,  Sekiz : Önce sebepsiz para dağıtıp  sonra geri isteyen acemi mafya babası .. vb.)

Aylak Adam 

Ekim Başları 2015

* Görsel alıntıdır